Εφορία και Ευφορία Παρτ 2

Πρίν από δυόμιση χρονάκια, είχα κάνει το παρτ 1 της σημερινής ανάρτησης. Για να είμαι ειλικρινής, ως χαζή, ξανθιά, την αποφράδα εκείνη ημέρα, δεν περίμενα ότι θα υπάρξει παρτ 2. Η καλή μας η κυβέρνηση όμως, αποφάσισε -μιας και πατώσαμε στην Γιουριβίζιον- να συντονιστεί με το νικητήριο άσμα και να μου χαρίσει άλλη μια Εφορία και Ευφορία.

Η πρώτη που γέμισε ευφορία ήταν η Πετούνια. Μπήκε στο γραφείο μου λέγοντάς μου ότι έλαβε ένα μέηλ, εξαιτίας του οποίου θα αυτοκτονήσει. "Ευτυχώς το ποτάμι είναι γεμάτο με νερό" συμπλήρωσε. Αφού πέρασαν στα γρήγορα από το μυαλό μου, όλοι οι πιθανοί λόγοι που θα οδηγούσαν την Πέτια στην αυτοκτονία, βούτηξα από τα χέρια της το χαρτί με το δολοφονικό μέηλ για να το διαβάσω. Βρε λες ο Νίκι να της ανακοίνωσε ότι την χωρίζει, με μέηλ? Τόσο μοντέρνος πια? Για να δούμε τί λέει.

"Αγαπητοί φορολογούμενοι. Με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνουμε την αναβάθμισή σας.Από την 1 Ιουνίου,  αρμόδια για εσάς είναι η Εφορία "ΜΕΓΑΛΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ" στη Σόφια! Αυτό σημαίνει ότι η εταιρεία σας μπαίνει στην ομάδα των πλέον σημαντικών εταιρειών της χώρας. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι τα ποσά που καταβάλετε για φόρους και εργοδοτικές εισφορές είναι μεγάλα, θα απολαμβάνεται υψηλού επιπέδου υπηρεσίες" . Λίγο πολύ αυτά έλεγε, μην τα μεταφράζω και επακριβώς τώρα!

Γύρισα στην παραλίγο αυτόχειρα. "Αγάπη μου, αυτό είναι για μεγένθυση και κορνίζα!" την ειρωνεύτηκα. "Δεν χαίρεσαι που η εταιρεία δεν είναι πλέον Μεγαλο-μεσαία, αλλά ΜΕΓΑΛΗ?". Δεν απάντησε. Εγώ βάλθηκα να κάνω την μετάφραση από τα ελληνικά στα ελληνικά πλέον, για να εμπεδώσω το μήνυμα της επιστολής. Τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες βλέπεις, τις πληρώνεις πάντα ακριβά. Και δεν εννοώ σε χρήμα.

Φαντάστηκα την Πετούνια να κουβαλάει τις βαλιτσούλες με τα χαρτιά μας κάθε μήνα, στη Σόφια. Να τρώει εκεί όλη τη μέρα και να μην της φτάνει. Θεέ μου, θα ξετιναχτούμε στις βενζίνες! Πάλι καλά, που δεν μας έστειλαν στο Ρούσσε. Μετά την φαντάστηκα να θέλει μια ενημερότητα. Και να πηγαίνει στην Σόφια να την πάρει. Να τηλεφωνεί επί ώρες για να βρει τους αρμόδιους στο κάθε τμήμα. Το φουπουά μας, να επιστρέφεται του Αγίου. Η να σκέφτεται ότι είμαστε μακρυά και να καθυστερεί κανένα μήνα στη Σόφια. Φουπουά είναι αυτό! Οποτε θέλει έρχεται! Να μας πλακώνουν στους ελέγχους, μέχρι να μας συνηθίσουν. Να γίνεται το γραφείο παράρτημα της εφορίας. Ναι, είχε πολλούς λόγους να αυτοκτονήσει. Μην σου πω, να αυτοκτονήσουμε και ομαδικώς. Είπα όμως να μην την φορτώσω κι άλλο.

"Σιγά ρε Πέτια. Τα ίδια έλεγες κι όταν μας πήγαν στο Πλόβντιβ. Βουνό μας φαινόταν και τότε. Σε έξη μήνες όμως είχες γνωριστεί με όλους και δεν κολλήσαμε ποτέ". Με κοίταξε με μάτι που γυάλιζε. "Πάνω που συνήθισα τους υπαλλήλους στο Πλόβντιβ!!!!Θα πεθάνωωωωωωω" ξανάπε. Μάλλον την τρόμαξε το εξάμηνο που ανέφερα. Ισως πάλι να σκέφτηκε ότι πέρασαν δυόμιση χρόνια για να συνηθίσει τους υπαλλήλους στο Πλόβντιβ, τί εξάμηνα της τσαμπουνάω? "Ε οκ, τώρα ξέρουμε από αλλάγες. Θα δεις ότι σε δυό μήνες θα είναι όλα ρολόι" το μπάλωσα.

Βούτηξε από το χέρι μου το δολοφονικό μέηλ και προχώρησε προς την πόρτα. Δεν μπορούσε να πει τίποτα παραπάνω. "Α Πετούνια! Στείλε στον κυριούλη μια απάντηση, ότι κι εμάς είναι χαρά μας που μεγαλώσαμε τόσο, ώστε να μας πηδάνε με προνομιακή μεταχείριση. Και μην ξεχάσεις να κορνιζάρεις το γραμματάκι, να το κρεμάσουμε δίπλα στο άιζο" της φώναξα. Εκτοτε δεν την ακούω. Αν είχε πέσει στο ποτάμι, θα το είχα μάθει, υποθέτω....

Our poverty is not exotic...

We're sick and tired of being poor

Life is worth much more than silver and gold

Live a descent life

Give my children a better life

I want them to go to school

And learn the golden rules

So they won't become nobody's fool

The sun belongs to everyone

No one stands alone

Long time I and I strive

Hanging on my pride

My dignity and my pride

Long time we have no fun

Rasta let's laugh together now ha ha ha

Rasta bourgeois

Jah wants you to smile

Poverty ain't no fashion

Poverty is not a profession

Poverty is a crime

Poverty is a social crime

Rasta bourgeois

Rasta don't cry

I wanna see you smile

Rasta dé pon top, rasta never flop

Our poverty is not exotic

Our politic is not touristic...

"Rasta Bourgeois" by Alpha Blondy

Ανάκατα μιας Παρασκευής

1.Δεν υπάρχει ωραιότερο θέαμα, από το να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις:
  Τέσσερα μαύρα ματάκια να είναι καρφωμένα πάνω σου.
  Δύο ουρίτσες να κουνιούνται στον ίδιο ρυθμό, γεμάτες αγωνία.
  Δύο ροζ γλωσσίτσες να γλύφουν τις πατούσες σου.
  Δηλαδή την Κρέμα και την Μέτζυ, να σου λένε με τον τρόπο τους "ξυπνήστεεεεε!"
2. Δεν υπάρχει χειρότερο, από το να κάνεις σαράντα χιλιόμετρα διαδρομή για κανονισμένο ραντεβού και να σου λένε ότι ο υπάλληλος λείπει σε άδεια! Ειδικά όταν πρέπει να κάνεις άλλα σαράντα χιλιόμετρα , για να γυρίσεις πίσω! Αθάνατες δημόσιες υπηρεσίες, ίδιες απανταχού!
3. Εδωσα στον θυρωρό της υπηρεσίας, όλο καμάρι την νέα μου Βουλγάρικη ταυτότητα και απεφάνθη ότι είναι "ξένο έγγραφο", επειδή το όνομά μου δεν είναι Βουλγαρικό!!!
4. Ο Βλάντυ μου είπε ίσα με δέκα φορές, ότι πλέον φτάσαμε τα 41 και απορώ γιατί δεν τον χαστούκισα! Αγαπητέ ούτε τα σαράντα δεν έκλεισα ακόμα! Δεν φτάνει το ότι γεννηθήκαμε τον ίδιο χρόνο για να μας κάνει συνομήλικους! Μας χωρίζουν 11 μήνες !!!!
5. Ερχεται ένα χειμωνιάτικο, παλαβό σαββατοκύριακο με εντελώς κουλή παρέα. Ας φροντίσω να το απολαύσω, αφού έκανα την τρέλλα να πω το "ναι". Προς το παρόν εύχομαι να μην βρέχει κιόλας!
6. Σταματάω να διαβάζω Μπουκάι, μεγαλόφωνα, στον Μήτσο. Είπα να τον κάνω λιγουλάκι αισιόδοξο και με ξεπέρασε στην εφαρμογή της θεωρίας! Στο αεροπλάνο λέω να διαβάσω τίποτα για την ύπαρξη ζωής μετά θάνατον.

Gunaydin

Ιούλης του 2011. Διαδρομή Αλικαρνασσός - Μάκρη. Εχουμε ξεκινήσει πρωί, μετά από ξενύχτι και με έχει πάρει ο ύπνος. Ξυπνάω. Στα αριστερά μου, ο Δημήτρης που οδηγεί. Δεξιά το Αιγαίο στα καλά του.

"Gunaydin!" φωνάζω.

Ο Δημήτρης γυρίζει και με κοιτάζει χαμογελώντας.

Δεν ξέρω γιατί, συχνά - πυκνά, μου έρχεται στο μυαλό εκείνη η στιγμή.

Εκείνο το χαμόγελο.

Εκείνο το καλοκαιρινό Αιγαίο, στην αντίθετη πλευρά από αυτή που συνήθισα να το βλέπω μεγαλώνοντας.

Εκείνο το ευτυχισμένο "Gunaydin".

Ξέρω όμως, ότι λαχταράω να το λέω συχνότερα...

Νησιώτικο στυλ

Χθες, μετά από πολύ καιρό, αναγκάστηκα να ανακατευτώ με την παραγωγή. Ενας σημαντικός πελάτης, ήθελε κάτι καναπεδάκια. "Νησιώτικο στυλ" απεφάνθη. Από τη μία, έχω να δω νησί κάτι αιώνες. Από την άλλη, η έμπνευση να "παίζω" με τα υφάσματα, με έχει εγκαταλείψει καιρό. Παράγουμε τόσο μαζικά, που η Φατιμούλα κοιτάζει την τιμή, χέστηκε για τα χρώματα και τις ποιότητες. Δεν την κατηγορώ καθόλου, σε τέτοιες εποχές έχει δίκιο και μπράβο της. Χάρη σε αυτή και σε όλες τις Φατιμούλες του κόσμου, δουλεύουμε ακόμα. Αλλωστε, πάντα γκρινιάζω με τις ιδέες του Μήτσου να αναβαθμίσει το στυλ μας.

Ο Μήτσος όμως, ο υπέρμαχος του ντιζάιν, έλειπε. Κι έπρεπε εγώ, να κλειδώσω τις ανάγκες τις Φατιμούλας για λίγη ώρα και να ψάξω το "νησιώτικο στυλ". Εφερα ένα γύρo στο μυαλό μου τα υφάσματα που έχουμε και έκανα έναν συνδυασμό, που δεν σκέφτηκα ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει. Εναν συνδυασμό που η Φατιμούλα επίσης, δεν θα αγοράσει ποτέ. Εριξα και δυό - τρεις πινελιές, εντελώς απλές. Ο Αγγελάκος όταν του τις έλεγα, ήταν έτοιμος να κλάψει. Μάλλον νόμισε ότι σάλταρα. "Εκρού ρέλι στο τζήν ύφασμα σέφκα? Και εκρού κουμπιά? Κουμπιά στα μαξιλάρια? Σίγουρα?". Μου επανέλαβε την ερώτηση δύο φορές. Σαν να ευχόταν, να έχω μπερδευτεί. Τον αγριοκοίταξα, όπως κάθε φορά που κολλάει η βελόνα του κι έφυγε.

Σήμερα το "δημιούργημα" πήρε σάρκα και οστά. Δηλαδή ύφασμα και αφρολέξ. Και όταν πήγα να το δω, ξαναθυμήθηκα πως είναι τα νησιά. Και είδα ότι εξακολουθώ να "ζωγραφίζω" τρελλά με τα υφάσματα. Κάποια πράγματα, είναι σαν το ποδήλατο. Οσο κι αν αλλοτριώνεσαι, δεν τα ξεχνάς ποτέ.

Ανοιξη, Bahar

Επιτέλους Ανοιξη! Σκέτο καφεδάκι, πασατέμπος και τουλουμπίτσα σιροπιαστή στα υπαίθρια καφενεδάκια της "εργατικής τάξης" που λέει κι ο φίλος μας ο Μεμίν...

Περπάτημα με θέα το Νουσρετιγιέ τζαμί και τον Βόσπορο...

... και μια χαζή γατούλα που πίστεψε ότι μπορεί να τα βάλει με γλάρο!!! (Μην φας, έχουμε γλαρόσουπα!).

Εχω πει, πόσο λατρεύω την Πόλη των Πόλεων την άνοιξη????

Τσεστίτα Μάλκα Κλέφτρα!

Φέτος ήταν η πρώτη φορά που δεν αγόρασα μαρτενίτσες (τα γνωστά μαρτιάτικα ασπροκόκκινα βραχιολάκια). Δεν είχα τον χρόνο και κυρίως την διάθεση, να κατέβω έστω και στο χωριό, για να τις προμηθευτώ. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το να έρθω σήμερα στο γραφείο, χωρίς να κουνάω στα χέρια μου τα βραχιολάκια, θα ήταν συνώνυμο της καταστροφής, έχωσα την Πέτια να μου αγοράσει μερικές και να με περιμένει στην πόρτα. Διότι μπορεί να σφαζόμαστε, να αγχωνόμαστε, να τρελλαινόμαστε στο γραφείο, όλοι μαζί, αλλά αλλοίμονο αν η Μπάμπα Μάρτα μας βρει χωρίς βραχιόλια! Ποιός ξέρει πόσο θα θυμώσει κι άντε περίμενε Ανοιξη μετά!

Ο Δημήτρης που μας θεωρεί πάντα "ασθενείς και οδοιπόρους" (κι από τα δύο είμαστε), την Καθαρά Δευτέρα αγόρασε ωραιότατο, μοσχαρίσιο κιμά και μελιτζάνες. Στην ερώτηση μου τί θα κάνει τις μελιτζάνες χειμωνιάτικα, μου απάντησε ότι θα φτιάξει χουνκιάρ. Δεν μου έκανε καρδιά να το τσικνήσω μέρα που ήταν και τα παράχωσα στο ψυγείο. Κάθε βράδυ γυρίζουμε τόσο διαλυμένοι που τρώμε ό,τι βρίσκουμε. Χθες όμως, ο ασθενής και οδοιπόρος νούμερο ένα, αποφάσισε να κάνει επιτέλους το χουνκιάρ του. Βάλθηκε λοιπόν να κόβει κρεμμύδια, να λερώνει δυό τηγάνια, να κόβει μελιτζάνες και πολλά άλλα κουλά. Επειδή όμως η διαδικασία απαιτούσε χρόνο, σε τρίτο τηγάνι πέταξε και δύο πατατούλες.

Οσο μεγαλουργούσε στην Χιροσίμα (φτυστή η κουζίνα μας , κατά την διάρκεια των μαγειρικών του αναζητήσεων), εγώ τσιμπολόγησα τις πατατούλες μου. Γύρω στις δέκα, ο περήφανος σεφ, έφερε λίγη από την σπεσιαλιτέ του να την δοκιμάσω. Εβαλα μια μπουκιά στο στόμα μου, γλύφτηκα σαν την σκύλα μας την Μέτζυ, όταν της λες "γκουρμέ" και αποφάσισα ότι δεν άντεχα δεύτερη. Διότι μπορεί μεν το χουνκιάρ του να ήταν τέλειο (κι ας μην είχε και αρνί ο κιμάς), οι πατάτες δε είχαν απλωθεί στο στομάχι μου και δεν άντεχαν περεταίρω παρέα. "Μπράβο σου αγάπη μου! Θα το φάω αύριο βράδυ!" είπα όλο χαρά. Μεγάλη χαρά το να μην έχω να μαγειρέψω αύριο το βράδυ, σωστά?

Σήμερα το πρωί, ενώ προσπαθούσα να ανοίξω τα μάτια μου και να καταραστώ την μπάμπα Μάρτα που κατέβηκε φτιαγμένη από τα βουνά, με χιόνι και να της πω να τσακιστεί να φύγει, αφού δεν φέρνει την άνοιξη επιτέλους, άκουσα τον επίδοξο σεφ να ουρλιάζει "θα σε σκοτώσω κλέφτρααα, κλέφτρααα!". Μέσα στον ύπνο μου, σκέφτηκα ότι βρίζει κι αυτός την μπάμπα Μάρτα που με το χιόνι, μας έκλεψε την Ανοιξη η παλιόγρια, αλλά δεν! Στο μαξιλάρι δίπλα μου, είχε ήδη έρθει τρέχοντας η μικρή μας Κρέμα κλαψουρίζοντας, ενώ ο Μήτσος της τσίριζε "είσαι κλέφτραααααα" και της έχωνε απαλά χαστουκάκια. Παραδόξως η μικρή με το πρώτο χαστουκάκι, σταμάτησε το κλαψούρισμα, διότι το απολάμβανε! Τόοοοσο δυνατά την έδερνε, βλέπετε!

"Εφαγε το χουνκιάρ μου, η κλέφτρααααα! Το έφαγεεεε και μαγείρευα τρεις ώρες σαν μαλακας χθες!" αναφώνησε ο σεφ.

" Πώς στο έφαγε ρε Μητσάκο μου? Αφού ήταν πάνω στον πάγκο, κολλημένο στον τοίχο! Ούτε η Μέτζυ δεν φτάνει να κάνει τέτοια γυφτιά!"

"Την είδα με τα μάτια μου την κλέφτραααααα! Κλέφτραααααααα, δεν θα το ξανακάνεις!" συνέχισε, ενώ η μικρή απλωνόταν στο μαξιλάρι για να χωνεύει πιο άνετα, την ώρα της -και καλά- τιμωρίας.

"Πωπώωω, ψήλωσε τόσο το μωρό μας?" διαπίστωσα περήφανη.

Μετά την πήρε και έφυγαν για την πρωινή τους βόλτα, σαν να μην έτρεχε τίποτα. Δηλαδή ελπίζω να μην την φώναζε "κλέφτρα", όσο κατέβαιναν τις σκάλες. Εγώ ετοιμάστηκα για να έρθω στο γραφείο, βρίζοντας το χιόνι, την μπάμπα Μάρτα (που δεν την ξεγέλασα με δανεικές μαρτενίτσες) και το γεγονός ότι πρέπει να μαγειρέψω απόψε! Και μπήκα στο γραφείο ευχόμενη όχι "Τσεστίτα Μπάμπα Μάρτα" αλλά "Τσεστίτα Μάλκα (μικρή) Κλέφτρα"!

Καλό μας γδάρτη!